28/05/2008 16:07

La voie lactee - Peđina filmska kolekcija

Francuska, 1969, 98 min
Režija: Luis Bunuel
Uloge: Laurent Teryieff, Paul Frankeur, Alain Cuny, Delphine Sezrig, Edit Scob, Michael Piccoli
Nagrade: Nagrada za strani film na festivalu u Berlinu 1969.
Selekcija: Peđina filmska kolekcija

Pozno ostvarenje slavnog španskog filmskog autora i, pre svega, velikog umetnika slobodnog, čak i otkačenog duha, oštro kritikuje klerikalizam i religiju uopšte. Bunjuel je u Mlečnom putu demonstrirao duboko poznavanje nekih ključnih problema vere i manipulisanja verom, analizirao je njeno postojanje, ali je ni jednog trenutka nije ignorisao niti omalovažio. Ovim delom ustvari je pokazao da nema istine u tvrdnjama njegovih najoštrijih kritičara kako je on u osnovi antiklerikalac i anarhista, već da se samo oštro suprotstavlja svakoj koncepciji ljudskog roda koja vodi u ratove, razaranja, ugnjetavanja i progone.

Komedija sa dramskim elementima, ili drama sa mnogo oporog humora, tek Mlečni put gledaoca vodi na hodočašće u sveti grad Santiago de Kompostela u Španiji, zajedno sa dvojicom francuskih prosjaka Pjerom i Žanom. Usput oni sreću mnogo živopisnih likova iz same Biblije i religijske suštine, ali i razne ličnosti koje su na ovaj ili onaj način, kao svetitelji ili pak grešnici, umešani u brojna bitna verska pitanja. Među njima su i neke istorijske ličnosti, kao što je Markiz de Sad, ali i obične časne sestre sa fetišima raspeća, devica Marija koja sedi na drvetu, brojni sveci, apostoli i na kraju i sam načastivi koji putnicima na poklon nudi svet, pod nekim "sitnim" uslovima, naravno. Putešestvije sa ciljem prosvetljenja ustvari prerasta u pravi mali anahroni pogled u nazad na nastanak i kompletan razvoj religije i vere, tačnije katoličke crkve, koju Bunjuel napada vrlo oštro i prilično beskompromisno, pa film tako s pravom dobija status verovatno najkontroverznijeg u inače veoma bizarnom i za javne krugove problematičnom opusu ovog reditelja.

Prilično slobodan i otvoren pristup teškom, čak i pomalo opasnom pitanju, sam Bunjuel je okarakterisao kao "putovanje kroz fanatizam". Pripadnik jednog od najslavnijih umetničkih kružoka ikada, predratne družine u kojoj je počeo karijeru zajedno sa Salvadorom Dalijem i Federikom Garsijom Lorkom, na ovaj način ušao je u poslednju, francusku fazu svog stvaralaštva, u Parizu, gradu svoje mladosti u koji se najzad ponovo vratio i privremeno smirio nakon dugih putovanja i bežanja, najpre iz Španije od fašizma, a kasnije i od drugih oblika nerazumevanja i gušenja umetničkih i drugih sloboda.